Drodzy zebrani!

Spotkaliśmy się dzisiaj by pożegnać śp. Adama Nowackiego, który zakończył swoje ziemskie pielgrzymowanie. Jego śmierć zaskoczyła nas wszystkich.

Nie jest łatwo wypowiadać słowa pożegnania, szczególnie dla mnie, gdyż znałem go i szanowałem. Pamiętam nasze pierwszy spotkanie. Już wtedy zrobił na mnie wrażenie osoby odpowiedzialnej, energicznej, pomysłowej.

Był świetnym wychowawcą. Miał szczególny dar w kontaktach z młodymi ludźmi i dziećmi. Potrafił dotrzeć do serc i umysłów. Szanował ich wolność, zyskując tym samym sympatię i oddanie swoich podopiecznych.

Był osobą nietuzinkową. Zawsze uśmiechnięty, wesoły, miał dla każdego dobre słowo. Nie potrafił przejść obojętnie obok osoby potrzebującej pomocy. Bywało, że zapominał wtedy o sobie.

W ostatnich dniach towarzyszyła mu rodzina i przyjaciele. Jego matka i brat przyjechali z daleka, aby dać mu nadzieję. Pani Anno, Andrzeju, zapewniamy Was o naszym współczuciu i wsparciu.

Chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy przybyli na dzisiejsze uroczystości. Będziemy zawsze Cię pamiętać Adamie i teraz, kiedy Twoja ziemska wędrówka znalazła swój kres, mówimy: żegnaj przyjacielu.